“Ik heb deze wijk liefgehad” – afscheid van Jeroen van Brederode

door Kim Westerweel

Per 1 mei 2010 fuseert stadsdeel Westerpark met Bos en Lommer, De Baarsjes, en Oud-West tot het nieuwe stadsdeel West. Per die datum neemt ook de huidige fractievoorzitter van D66 Westerpark, Jeroen van Brederode, na zestien jaar onafgebroken raadslidmaatschap, afscheid. Als dank voor zijn jarenlange inzet werd Jeroen op vrijdag 19 maart, tijdens de afscheidsreceptie van het stadsdeel, benoemd als Lid van de Orde van Oranje-Nassau.

Gefeliciteerd met je benoeming.

Dank je! Ik heb mijn lintje voor de gelegenheid maar even opgespeld, hoewel het eigenlijk niet mag. Kijk, ik heb de richtlijnen bij me. Wat ik nu draag valt denk ik niet echt onder de regels van een vrijetijdskostuum, maar ach.

Vertel eens iets over je carrière als raadslid in Westerpark. Hoe is het allemaal begonnen?

Omstreeks 1992 heb ik de afdeling zelf opgericht. D66 had destijds in Westerpark een stuk of vijftig leden, maar nog geen aparte afdeling. Ik wilde iets, maar er was hier nog niets, dus heb ik zelf het initiatief genomen. Ik heb me gemeld bij het bestuur van de centrale stad en ben vervolgens zelf als secretaris in een nieuw bestuur aan de slag gegaan. (Lacht.) Dat was een strategische keuze, want alle post komt altijd bij de secretaris binnen.

En toen heb je je meteen maar kandidaat gesteld.

Ja. Ik heb eerst een paar jaar bestuurd en me toen kandidaat gesteld. Met de verkiezingen van 1994 haalden we vier zetels en zo kwam ik de raad in. Mijn enige ervaring met spreken in het openbaar beperkte zich tot een eenmalig optreden ergens op een biljart, in het kader van de verkiezingscampagne. Maar de onderhandelingen waren openbaar. Die heb ik daardoor verknald. Nou ja, D66 was op dat moment in Westerpark ook echt nog het vijfde wiel aan de wagen. De bestaande partijen kenden elkaar al goed. We speelden nog geen enkele rol, die moesten we echt nog verwerven.

De verkiezingen die volgden waren niet bepaald gunstig voor die positie.

Helaas. In 1998 bleef ik alleen over. En ook in 2002 en in 2006 bleven we telkens steken op één zetel. In 2006 scheelde het niks of waren we helemaal weggeweest. Het affiche van Noortje van Kleeff met haar kleine autootje heeft ons er toen doorheen gesleept! We behielden onze zetel met een marge van zeven stemmen…

Bij de laatste verkiezingen heb je je, na zestien jaar, teruggetrokken. Terwijl we zo lekker aan het winnen waren. Hoezo nu die beslissing?

Je kunt me beter vragen: waarom heb je het zestien jaar lang volgehouden?

Oké. Waarom?

Liefde is serieus. Ik heb deze wijk liefgehad. En dat doe ik nog steeds. Daarbij heb ik inmiddels alle vragen wel zo’n beetje gesteld. Als ik verder zou gaan in de stadsdeelpolitiek zou ik dat vanachter de andere kant van de tafel willen doen. Ik wil antwoorden geven.

Hoe zou je jouw rol in de deelraad omschrijven?

Toen ik vorige week het lintje kreeg uitgereikt, werden de woorden aangehaald van oud-sectorhoofd van Financiën en oud-loco-secretaris van het stadsdeel, Adry Steur. Hij noemde mij de “baas van financiën”. Daar ben ik trots op. Als raadslid heb ik er bijvoorbeeld aan bijgedragen dat de investeringsruimte van het stadsdeel groter is geworden. Ik heb werk gemaakt van investeringsplannen. Van het ombuigen van incidentele naar structurele financiering. Het zijn dingen waar de meeste mensen van in slaap vallen. Maar om woningen en wijken op te knappen heb je centen nodig.

Waar ben je het meest trots op?

Het meest trots ben ik op de metamorfose die de wijk heeft doorgemaakt. Kijk bijvoorbeeld naar de Staatsliedenbuurt. Twee weken geleden nog leidde ik er een vriendin rond. Woningen daar waren voorheen niet groter dan 30 tot 50 m2. Nu is er veel meer differentiatie in het aanbod. Het ziet er geweldig uit. Daar ben ik heel trots op.

Hoe heb je het raadslidmaatschap ervaren?

Nou, zeker in het begin was het behoorlijk heftig. Vanwege het Staatsliedenplan zijn wij als raadsleden maandenlang uitgescholden vanaf de publieke tribune. Het ging er bepaald niet zachtzinnig aan toe.

Ben je ooit serieus bedreigd?

Nou, één keertje maar, door iemand die dreigde dat hij een brandbom bij me naar binnen zou gooien, omdat ik de ontplooiing van het proletariaat hinderde. Maar ja, hij had het briefje keurig ondertekend met zijn naam en adres. Daar heb ik verder geen werk van gemaakt en er is nooit een brandbom bij me naar binnen gegooid.

Is er iets waar je je achteraf voor schaamt?

De laatste jaren heb ik het nogal te verduren gehad onder een persoonlijke aanval van de fractievoorzitter van GroenLinks, die met alle middelen die hij had probeerde te voorkomen dat ik lid werd van de rekeningcommissie. Is niet gelukt, maar gênant was het zeker.

Per 1 mei houdt je raadslidmaatschap op te bestaan. Heb je al een idee van wat je daarna gaat doen?

De afgelopen jaren heb ik er naast mijn raadslidmaatschap anderhalve dag in de week een ‘baantje’ bij gehad. Dat zal nu wel moeten veranderen. Maar wat ik ga doen? Geen idee. Met een oud-collega-raadslid heb ik het er wel eens over gehad dat we misschien samen een adviesbureau moeten gaan beginnen. In “slimme trucs en valse streken”.

Zo.

Ja.

Hoe zouden de mensen die met je hebben samengewerkt jou eigenlijk omschrijven, denk je?

Dwars. Empathisch. Rechts, denk ik, vanwege mijn standpunten over woningbouw. Liberaal, met een hoofdletter. En wellicht ook gewoon een hufter. (Lacht.)

Heb je nog een advies dat jij, als oude rot, de nieuwe raadsleden van D66 wilt meegeven?

Neem de tijd om te groeien. Draai gewoon een jaartje mee. Dat heb ik zelf ook gedaan. Ik was die zenuwachtige jongen op het biljart. Maar afgelopen vrijdag sprak ik 150 man toe. Zo zie je, uiteindelijk komt het allemaal gewoon goed.